Kendine öfkeli olduğun yerlerinden öpüyorum
Soğutuyorum öfkenin damgalarını
Buz gibi bir ses duyuluyor
Sevmekten kalan bir buhar yükseliyor,
Cam kırıkları doluyor kulaklarıma,
Çınlama, damga, buhar ve ses
Pişman gözlerini çiziyor
Tenine.
Bakıyorum o gözlere ve okuyorum
Umudu, yergiyi, yerinmeyi
Okul zillerinden artakalan
Derslerden, artakalan
Umudu, yerinmeyi.
Okul, yağı alınmış bilgi
Öğretmenler kasap
Midem bulanmaya devam ediyor
Ve hayat uçucu hala,
Tiner gibi.
Görsel: Rafet Arslan, Kozmik Nazım H. 2023
UZBİLİM 