Zaman Efsanesi – Federico Garcia Lorca

Uyku, zamanla yelken açar
Bir yelkenli gibi süzülür.
Rüyanın kalbinde
Kimse tohum açamaz.

Ah, şafak nasıl da şarkı söyler, nasıl da şarkı söyler!
Ne mavi buz dağları yükseltir!

Zaman, uykuyla yelken açar
Özünün derinliklerine batmış.
Dün ve yarın, yas
Karanlık çiçeklerini yer.

Ah, gece nasıl da şarkı söyler, nasıl da şarkı söyler!
Ve bir anemon çalılığı yükseltir!

Aynı sütunda,
Uyku ve zamanla kucaklaşmış,
Çocuğun iniltisi,
Yaşlı adamın kırık diline çarpar.

Ah, şafak nasıl da şarkı söyler, nasıl da şarkı söyler!
Ve bir anemon çalılığı yükseltir!

Ve eğer rüya zamanın ovasında
Duvarlar örüyorsa,
Zaman onu
O anda doğduğuna inandırır.

Ah, gece nasıl da şarkı söylüyor, nasıl da şarkı söylüyor!
Ne mavi buzdağları yükseltiyor!