Adım adım yaklaşır
Bayatlayan korkular
Çürüyen et kokusu
Doldurur nefesimi,
Kesemde biraz para
Bu konfor bozuyor
Düşüncemde duran
Hassas, adil terazimi
Diyor ki “karşı çık”,
Diyor “cüretkâr kal”
Ne gerek, karın tok
Cesarete paye de yok.
Kıvrılır sivri kalem
Göğüs cebimi deler
Gün geçtikçe batar
Kalbime değer gibi,
Adım adım yürürken
Bayat korkuya esir
Eser bıraktım, doğru
Buruklaşmadı sevi
Karardı zihnim, anda
Ve bakıyorum, tuhaf
Bir başımayım uzamda
Yalnız, coşkulu, yorgun
Kırgın olduklarım var,
Doğru, ama eminim ki
Dünden daha az, hakiki
Bir eleği astım zihnime,
Tortular bıraktı zaman
Kalınca bir değnekle
Kuma çektiğim çizgiler
Bozuldu dalgalı denizle,
Kesinlikler, diyeceksin
Hep böyle değil midir?
Ölüme-doğru, biliyorum
Kılıç sivriliyor kınında,
Sinek ısırığı iz bıraktı
Bakıyor, göremiyorum
Işıktan puslu bir yargı
Ağarken gri bulutlarda;
Güneş ertesi güne kaldı.
Yine de bahara kadar
Boy atar serviler, ben
Ölçemesem de farkı.
UZBİLİM 