Paul Celan
Ölü adamın mezarına göm o sözcükleri
Dillendirdiği yaşamak uğruna.
Aralarına yatır o başı,
hissettir ona hasretin lehçelerini,
kıskaçlarını.
Ölü adamın göz kapaklarına yasla o sözcükleri
ona sen hitap eden kişiye
inkar ettiği,
o söz ki
yüreğinden sıçrayan kanın teğet geçtiği
kendininki kadar çıplak bir el
ona sen diyerek hitap edeni
istikbalin ağaçlarına düğümlerken.
Gözkapaklarına yatır bu sözü,
belki
henüz mavi olan gözüne
ikinci, daha yabancı bir mavilik yerleşir,
ve ona “sen” hitap eden diğeri,
düş kurar ölü adamla: Biz.
Almanca aslından çeviren: Seda Niğbolu
Son okuma, düzelti: O. Yiğit Özdemir
UZBİLİM 