Martı ve deniz

Zavallı bir deniz,
Ölgün, bitkin, uzanmış boylu boyunca
Dolunay’ın altındaki sayrı yakamoza
Dalgaları kayalıkları dövmekten yorgun,
Ve usanmış yosunlarını taşımaktan.

Körkütük sarhoş bir martı,
Eşelemekten yorgun düşmüş deniz çöpünü
Sarsak bir alçalışta bulmuş yansısını
Denizin o koca, iri cüssesinde
Ve şaşakalmış.

Coşkulu bir şair, tüm bunları görüyor
Ve üzülüyor haline hem denizin, hem martının
Oysa bir arada, ne de iyiydiniz, uzaktan
Sen alçalırken, bir kuşluk vakti balıklara doğru
Sen, yükselirken bir uçurumun beyaz başına;

Şimdi yalnızım, diyor şair
Ne bir martı gözükür denizin kıyılıklara sürdüğü
Dalgalara konacak, ne de bir kayalık
Belki sırtlarını yalamış kükreyen bir denizden
Artakalan ıslaklığa dokunacak.

Martı, şair ve deniz
Uzaklarda ufukta kaybolmuş bir gemiden kalan o iz
Gökte süsler durur gün doğumunu, yine
Ve ben, şair, beklerim gün açarken yapraklarını
Bu izbe ayrılığı martı ve denizin, bitsin diye.