Kırk günün son gecesi

Gövdesinden kayalıklar çıkartan deniz
Rüzgara meydan okuyor
Rahmet okuyor, ağaçlar
Toprağa eğilip,
Besili yaprakların esrimesiyle

Kafasında rüzgar tüten kayalıklar
Karşı kıyı yok, belki hiç olmadı
Her şey olup biter
Süratli bir yelkenlinin, alaborada
Kadın ve çocukları püskürtmesiyle.

Başı kalabalık göğüslerin,
Aralarından bir çocuk seçer, emzirir
Huşu uyandıran bir gecede,
Ağaçlar toprağa eğilir
Çocuğun aklına bir çift göz düşer,

O gözlerle bakar, büyür
Mağara duvarına kazımışlardı
Yüksek bir tepenin alınlığında
Hep o aynı cümle yazardı:
Geometri, kıyas ve belagatle.

Kral mezarlarında tütsülenen kurban eti
Çamaşırları yelde kurutan kadınlar
Gövdesinden kayalıklar çıkartan
Kölelerin balayında,
Deniz bağdaş kuruyor.